«Травеньскія прыгоды «Славяначкі»

Напрыканцы траўня кіраўнік дзіцячага калектыву танца “Славяначка” Ганна Гааг для сваіх выхаванцаў арганізавала сумесна з нашым Ваенна-гістарычным музеям імя Удовікава падарожжа па паўднёвай частцы Драгічынскага раёна. Гэта вядомы творчы каллектыў не толькі у нас, але і у Брэсцкай вобласці. Пад кіраўніцтван Ганны Аляксееўны займаюцца школьнікі ва узросце ад 7 да 13 гадоў.

Справа ў тым, што яе дзеці апошнім часам прымалі ўдзел у шматлікіх конкурсах і канцэртах, і за гэта былі заахвочаны цікавым падарожжам у невядомыя пакуль для іх гістарычныя і прыродныя мясціны роднага краю.

Пачалося падарожжа ад гарадзкого Дома культуры. Узяліся быць гідамі для юных танцораў дырэктар музею Сяргей Гранік і навуковы супрацоўнік Алег Ясковіч. Падчас падарожжа яны і распавядалі дзецям цікавыя старонкі гісторыі наведанных мясцін.

Першым аб’ектам знаёмства была капліца-усыпальніца рода Ажэшка, што месціцца ў Закозелі, а таксама стравусіны вальер там жа. Дзецям рассказалі пра тое, як і чаму менавіта ў гэтай вёсцы зявіўся такі велічны і прыгожы гатычны будынак, бровар, канюшня і старадаўні парк.

Страус які знаходзіўся ў вальеры добра ўспрыняў дзіцячы натоўп і нават за тое, што яго пачаставалі хлебам і гуркамі, станчыў.

Наступны прыпынак падарожнікі зрабілі на вадараздзеле ў вёсцы Селішча, штона Дняпроўска-Бугскім канале. Гэта адна з самых маляўнічых мясцін Беларукага Палесся. Тут сыходзяцца два каналы і вада з гэтай кропкі цячэ ў бакі Балтыйскага і Чорнага мораў. Менавіта таму на беразе ўзвышаецца памятны знак.

Праз нейкі час малых танцораў сустракалі памежнікі, застава якіх знаходзіцца ў вёсцы Радастава. Для дзяцей яны паказалі ўсё, што маюць цікавага. Галоўнае, малыя маглі патрымаць у руках сапраўдную зброю, якую выкарыстоўваюць памежнікі, пабачыць іх тэхніку і паглядзць, як яны жывуць.

Апошнім месцам, дзе пабывала “Славяначка”, быў гідравузел ля вёскі Ляхавічы. Цікава, што гэта адзіны драўляны шлюз на водных шляхах Беларусі. Ахоўнік аб’екта рассказаў дзецям і паказаў, як праходзіць пропуск суднаў праз шлюз.

Мабыць, самым цікавым для дзяцей было вогнішча, гатаванне ежы і абед у лесе. Тут стараліся ўсе – і тыя хто гатаваў, і тыя хто снедаў.

Вось такімі былі травеньскія прыгоды “Славяначкі” па маляўнічым навакольлям Прыднепрабужжа. Аб тым што было вельмі цікава і смачна сведчаць фота, якія зрабіў Алег Ясковіч.

Комментарии к статье

К данной статье еще никто не оставил свой комментарий. Ваш комментарий может стать первым!

Последние новости

Музейные маршруты: молодежь из разных районов побывала в гостях у дрогичинского музея

Октябрь в Военно-историческом музее имени Д.К. Удовикова выдался по-настоящему насыщенным на встречи и гостей. По уже сложившейся доброй традиции, двери музея распахнулись для молодых специалистов: во время обзорных экскурсий ребята погрузились в историю Дрогичина и узнали о его непростом военном прошлом.

Наша общая история: 17 сентября

17 сентября — особенная дата для нашей страны. День народного единства напоминает нам о важности, сплоченности и уважении к своей истории.

Две женские судьбы на одном стенде (Дню рождения музея посвящается…)

На информационном стенде «Участники партизанского движения» в филиале «Военно-исторический музей им. Д.К. Удовикова» расположено рядом фото двух женщин: Брухан Елены Александровны и Русяевой Фаины Игнатьевны.

Туристический сезон продолжается….

Для любителей истории и путешествий летнее время – это возможности совершать увлекательные экскурсии, в том числе и по Дрогичинскому району. Уникальное архитектурно-историческое наследие района позволяет активно развивать историко-культурный туризм. Туристические маршруты насыщены архитектурными и историческими памятниками, позволяющими прикоснуться к богатому прошлому региона.

Независимость и наследие

3 июля филиал «Военно-исторический музей им. Д.К. Удовикова представил интерактивную площадку «Тайны солдатского вещмешка» на праздновании Дня Независимости Республики Беларусь в городском парке. Желающие могли сделать фото на память с предметами военного быта и амуниции, ведь в повседневной жизни редко выпадает шанс примерить на себя элементы военной формы или подержать в руках исторические предметы. Фотографии, сделанные в такой обстановке, стали не просто снимками, а настоящими памятными моментами.